Στη σημερινή Ελευθεροτυπία, στη στήλη Ανάλυση στα γεγονότα η στήλη παραθέτει ένα κομμάτι επιστολής του κ.Νίκου Παπανικολάου, ενός Έλληνα που ζει στην Νέα Υόρκη, προς τη στήλη, που μετξύ άλλων αναφέρει τα ακόλουθα:
»Τι θέλω να πω; Οτι η οποιαδήποτε κυβέρνηση δίνει κατευθύνσεις, χαράζει στρατηγική πορεία προς το μέλλον σε όλους τους τομείς της κοινωνίας. Πολλοί που παρεπιδημούμε έξω από τα σύνορα, βλέπουμε μια Ελλάδα να αυτοκαταστρέφεται, κόμματα να συναγωνίζονται σε παίγνια μηδενικού αθροίσματος, που να μην μπορούν να αρθρώσουν ένα όραμα για την κοινωνία, για να λύσουν -φευ!- προβλήματα επείγοντα. Ο κατάλογος είναι μακρύς. Απλά θέλω να πω ότι κράτος και κοινωνία δίχως όραμα γενικότερο και εθνική, ναι εθνική, συνοχή δεν έχει μέλλον. Πολύ φοβάμαι ότι θα μας ξανακυβερνήσουν ξένοι σε λίγο».
Ο κ.Παπανικολάου εκφράζει ακριβώς αυτά που αισθάνομαι και εγώ από εδώ, την Ιαπωνία: Η έλλειψη κοινού οράματος είναι τόσο αισθητή που σε κάνει να αναρρωτιέσαι τι πάει να πει να είσαι Έλληνας. Για κάποιον που ζεί στην Ελλάδα ίσως να ακούγεται σαν ανόητη ή αυτονόητη ερώτηση, αυτό όμως δε σημαίνει πως γνωρίζει και την απάντηση κιόλας.
Για μένα, που ζώ στην Ιαπωνία, μια κοινωνία με ιδιαίτερη κοινωνική συνοχή, αντιλαμβάνομαι ότι σαν Έλληνας είμαι κατα βάση ιδιώτης, δηλαδή συνδιαλέγομαι με τις κοινωνικές δομές γύρω μου σαν να μην είμαι ένα μέρος του όλου, αλλά σαν να είμαι αυθύπαρκτος, και κρίνω τα πράγματα μόνο από την οπτική βασισμένη στα προσωπικά μου μέτρα και σταθμά. Θα μπορούσε κανείς να το αποδώσει στο ότι είμαι Έλληνας και ζώ στο εξωτερικό.
Φοβάμαι όμως ότι το ίδιο ακριβώς πράγμα συμβαίνει και μέσα στην Ελλάδα, δηλαδή ότι οι Έλληνες ζούν, αισθάνονται και συμπεριφέρονται σαν να ζούν στο εξωτερικό.
Ακόμη περισσότερο, εμείς που ζούμε πραγματικά μακριά, έχουμε συχνά ανάγκη να ακουμπίσουμε και να “πάρουμε αμπάριζα” από τό όραμα της Ελλάδας και ανακαλύπτουμε πανικόβλητοι ότι δεν υπάρχει τέτοιο κοινό όραμα.
Σαν να έιναι η Ελλάδα μια γυναίκα που ενώ ζεί κανείς καθημερινά μαζί της, φοβάται να ταυτίσει το όνειρο του μαζί της, να οραματιστεί ότι θα πάνε μαζί μπροστά, και έτσι κλείνεται στα ιδιωτικά του οράματα επιβίωσης ή επιτυχίας, κλείνοντας σφιχτά τα μάτια του στο τί ανάγκες έχει εκείνη…
Πόσο ιδιώτες είμαστε…